ساعتهایی از روز میشه که آرزو میکنم کاش شبانه روز به جای 24ساعت مثلا 48 ساعت بود. کاش اونقدر وقت داشتم که بعد از 9 ساعت کار در شرکت و دو ساعت زمانی که صرف رفت و آمد میشه، 11ساعت هم وقت داشتم تا توی خونه به کارهای اجباری و اختیاری بپردازم. بعد هم 8 ساعت خواب کامل! خب با این حساب با 30 ساعت هم کارم راه

برادر جان بیمار است و در بیمارستان بستری. غمم بیماری جسمی اش نیست که شکر خدا با دارو رو به بهبود است. روحش آزرده است. بی هیچ شباهتی که در این دنیای جسمانی و مادی به هم داشته باشیم، آنقدر روحمان به هم نزدیک است که کمترین تالمی و آزردگی خاطری از او در عمق جانم نفوذ می کند. خاصی خواهری این است شاید. خ